vrijdag 24 februari 2017

Breng je palmtakjes mee naar de kerk

De palmtakjes

De palmtak, meestal buxus, verwijst naar de juichende mensen die langs de weg stonden bij Jezus" intocht in Jeruzalem. In de kerk wordt dit verhaal op Palmzondag voorgelezen. Dan worden palmtakjes gewijd. Iedereen neemt een gewijd palmtakje mee naar huis en plaatst het bij een kruisbeeld. Daar blijft het een heel jaar staan. 


Vóór aswoensdag neem je het weer mee en wordt het verbrand tot as. Het askruisje is dus de as van het palmtakje dat een heel jaar van ons leven heeft "meegemaakt". Buxus wordt als symbool van vreugde en boete verwerkt in de palmpaasstok.
Als groenblijvende struik is hij tevens symbool voor hoop en onvergankelijk leven.

We roepen onze parochianen dan ook op om op zaterdag 25 februari of zondag 26 februari je oude palmtakjes mee te brengen naar de kerk zodat we voldoende as kunnen maken.






8ste zondag door het jaar
Za 25/2
Zo 26/2
St-Martinus Tielt
St-Pieter Kiezegem
Sint-Joris-Winge
18.00
09:00
10:30
Eucharistie
Eucharistie
Eucharistie met naamopgave vormelingen
Vasten
Wo 1/3
Sint-Joris-Winge
19:00
Aswoensdag eucharistie

vrijdag 17 februari 2017

Veel meer sterfgevallen. En nu?

In januari werden veel meer sterfgevallen vastgesteld den gewoonlijk, zo lazen we in de krant afgelopen week. Ook al worden lang niet alle uitvaarten nog in de kerk gedaan, toch stelden we ook in de parochies van Tielt-Winge een aanzienlijke toename vast.
Dat zette me er toe aan een woordje te schrijven over de verrijzenisliturgie.

DE KERKELIJKE UITVAART
In de pers lezen we af en toe berichten over de wijze waarop de kerkelijke uitvaart verloopt. Hoe zit het in Tielt-Winge? We zetten alles eens op een rijtje.

Bij een overlijden neemt de familie of de begrafenisondernemer zo vlug mogelijk contact op met de aangestelde contactpersoon, diaken Luc Claeys, om de nodige praktische schikkingen te treffen.
De uitvaart heeft gewoonlijk plaats om 10.00 uur. Er is vooraf, achteraan in de kerk of in de rouwkapel, gelegenheid om de overledene te groeten en deelneming te betuigen aan de familie. De uitvaartviering is in principe een woord- en gebedsviering (zonder communie) en wordt voorgegaan door de diaken.

Bij een overlijden heeft men de mogelijkheid om op de vooravond van de uitvaart een gebedswake te houden. Een gebedswake zonder 's anderdaags een uitvaartliturgie is niet mogelijk.
De familie kan zowel voor de uitvaart als voor de avondwake, indien ze dat wenst, helpen bij de samenstelling en de inhoud van de vieringen na afspraak met de diaken, Luc Claeys.
Contactgegevens:
E-mail: via het contactformulier rechts op deze pagina
Telefoon: 016/90.77.55
Secretariaat: Pastorie Kiezegem, Kerkstraat 12 a, 3391 Tielt-Winge

Nadien zal in de parochie waar de uitvaart plaats vond op zaterdagavond of zondag de Eucharistie worden opgedragen om de dierbare overledene te herdenken. Zo kunnen familieleden en vrienden die eventueel niet op de uitvaart aanwezig konden zijn nog samen voor de overledene bidden.
Families die toch een uitvaart wensen met eucharistieviering, kunnen dit verzoek steeds aan de diaken richten, die dan - in de mate van het mogelijke- een priester zal contacteren.

Hoe verloopt een kerkelijke uitvaart in een gebedsdienst? (Een officiële tekst van kerknet, de website van de katholieke Kerk in Vlaanderen)
De uitvaartliturgie begint met een verwelkoming en gebed.
Na de Schriftlezingen, homilie, voorbede en het Onzevader kunnen de aanwezigen een laatste groet brengen aan de overledene.
Je kunt de kist en het kruisbeeld aanraken.
Als de familie dat wenst kan iemand een kort afscheidswoord uitspreken.
Tot slot drukt de kerk in de afscheidszang haar vaste overtuiging uit dat de overledene niet verloren gaat, maar thuis komt bij God. De voorganger besprenkelt en bewierookt het lichaam van de overledene en spreekt een laatste gebed uit.

Is er ruimte voor een eigen inbreng tijdens een kerkelijke uitvaart?
Je kunt je eigen keuze maken uit een aantal suggesties voor de Schriftlezingen en een voorstel doen voor passende muziek, je kan ook in overleg met de voorganger aangepaste intenties kiezen bij de voorbede. Ook de andere gebeden worden altijd aangepast aan de concrete situatie. En er is nog het afscheidswoord na de homilie en de processie.

Wat is het gedachtenisprentje en wanneer wordt het uitgedeeld?
Het gedachtenisprentje wordt opgesteld met de begrafenisondernemer, die meestal enkele voorbeelden heeft. Je kunt er ook een persoonlijke tekst voor schrijven, een boodschap aan of van de overledene. Het prentje wordt uitgedeeld tijdens de processie in de uitvaartliturgie.

Hoe staat de kerk tegenover crematie?
Er is niets tegen crematie, maar de uitvaartliturgie gebeurt het liefst voordien, omdat de uitvaartliturgie precies ook bedoeld is om eer te betuigen aan het lichaam van de overledene, voordat het definitief uit het zicht verdwijnt. Is de crematie toch al gebeurd, dan worden de besprenkeling en bewieroking achterwege gelaten.

Wat is een avondwake?
De avond voor de uitvaartliturgie kunnen de nabestaanden, vrienden en kennissen samenkomen in de kerk. Voor mensen die niet naar de uitvaart kunnen komen, is dat een gelegenheid hun medeleven te betuigen, verenigd in het gezamenlijke gebed. In vele parochies nemen gelovigen de taak op zich zo’n wake te leiden.

Mag ik in de uitvaartliturgie muziek spelen die de overledene graag hoorde?
Dat hangt er vanaf. Liturgie vraagt eigenlijk om live muziek en zang. En niet om het even welk muziekgenre past in de context van een christelijke viering. Vaak is er in de parochie waar de uitvaart plaatsvindt, een koor en organist waarmee je in overleg gepaste muziek kunt kiezen. Als de overledene veel hield van een componist die religieuze muziek schreef, kan daar uiteraard rekening mee worden gehouden.

Zijn er speciale riten bij de begrafenis zelf?
Waar de concrete omstandigheden het toelaten, wordt er bij voorkeur bij het graf op de begraafplaats nog een liturgisch moment te houden. De kist en het graf worden met wijwater besprenkeld. De gebedsleider maakt een laatste kruisteken over het lichaam en strooit wat aarde op de kist. Na een laatste gebed kunnen de aanwezigen dan persoonlijk bij het graf komen om een laatste teken van afscheid te stellen.
Diaken Luc Claeys

woensdag 8 februari 2017

Ziekenzalving niet (alleen) voor stervenden

Vorige week vernam ik dat een missionaris die ik gekend heb, Father Fritz O’ Kelly, minderbroeder, afkomstig uit Cork (Ierland) overleden is. Het bericht deed me terugdenken aan gebeurtenis van tweeëntwintig jaar geleden. Ik was toen drieëndertig en vertoefde tijdens de kerstvakantie in het Afrikaanse land Zambia, niet ver van de Congolese grens. Een Gentse vriend werkte er als arts in een klein hospitaaltje, de enige kliniek voor een gebied met een oppervlakte dat ongeveer zo groot is als vier Vlaamse provincies. De operatiezaal van de kliniek werd verlicht met een bureaulamp en daarom hadden we in samenwerking met een Gentse school geld ingezameld voor een échte operatielamp. Samen met één van de andere initiatiefnemers was ik naar Afrika gereisd om de lamp officieel te overhandigen.

Zou ik sterven?
Het was net op de dag van de feestelijke inhuldiging van die nieuwe operatielamp dat ik plots getroffen werd door een merkwaardige pijn in mijn borststreek die uitstraalde tot in de kin en in de linkerarm, een hartinfarct, zo bleek al snel. Nog diezelfde avond kwam de Ierse katholieke missionaris van het dorp Mwinilunga aan mijn ‘bed’ om me de ziekenzalving toe te dienen. Ik weet nog dat ik me toen afvroeg of ik nu stervende was. Het was een heel verwarrende gebeurtenis voor me. Ik lag nog twee dagen op een matras op de grond van mijn logement. Pas de derde dag na het infarct brachten ze me met een vliegtuigje van de protestantse missiepost Kalena Hill naar de 900 km verder gelegen hoofdstad Lusaka, waar een Zuid-Afrikaans team me opwachtte en naar een kliniek in Johannesburg transporteerde.

Zalven om kracht te geven
Zoals ik zelf toen ten onrechte dacht, is  het sacrament van de ziekenzalving oorspronkelijk niet bedoeld voor de stervenden. Het idee erachter is meer om door de zalving een zieke persoon weer kracht te geven om het leven met hernieuwde moed weer aan te vatten. Jezus geldt hierbij als voorbeeld. In de evangeliën staan talrijke verhalen over hoe Jezus zieken de handen oplegde en genas.

In een dienst van de ziekenzalving wordt een zieke steeds uitgenodigd om stil te staan bij zijn leven en kan hij zijn schulden belijden. Na een lezing uit de bijbel en het bidden van een voorbede, legt de priester de zieke de handen op als teken van troost en geborgenheid.  Daarna volgt de zalving op het voorhoofd  en de handen. Hierbij wordt de Heilige Geest gevraagd de zieke bij te staan in de genezing. Nadien wordt de communie uitgereikt.

Gemeenschappelijke zalvingen
De ziekenzalving is een sterk teken, niet alleen voor de zieke maar ook voor zijn omgeving. Daarom is het belangrijk dat de zieke niet alleen is met de priester maar dat er ook een biddende gemeenschap aanwezig is die mee bidt en de zieke bemoedigt. Daarom wordt de ziekenzalving ook vaak toegediend in een gemeenschappelijke viering met ziekenzalving. Dat gebeurt bijvoorbeeld nu al jaarlijks in het woonzorgcentrum Dommelhof te Sint-Joris-Winge. Het zou zeker ook één of twee keer per jaar georganiseerd kunnen worden in eucharistievieringen voor zieken vb. in samenwerking met de Samana-afdelingen in onze parochiefederatie. Zelf herinner ik me deugddoende vieringen in een parochie waar ik als jongere meermaals de mis bijwoonde en waar zelfs langdurige zieken met een ziekenwagen op een ziekbed naar de kerk werden gebracht om er mee te vieren. Aan zo een eucharistieviering neemt de zieke samen met zijn familie en de ganse gemeenschap deel. Deze vieringen vinden plaats in een sfeer van geloof, rust en christelijke blijdschap. Zo komt de ziekenzalving minder bedreigend over. De ziekenzalving kan dus herhaaldelijk aan dezelfde persoon worden toegediend.

En voor de stervenden?
Als de ziekenzalving niet het sacrament is van de stervenden, is er dan voor hen niets voorzien? Toch wel! Aan stervende mensen kan men voor het laatst de communie toedienen die beschouwd wordt als ‘spijs voor onderweg’, het zogenaamde viaticum. Dat is het eigenlijke stervenssacrament. Het kan toegediend worden door een priester, een diaken of een pastorale medewerker en hij of zij kan ook een zegeningsgebed over de zieke uitspreken en in gebed aan God vragen om zijn barmhartigheid te betonen aan de stervende man of vrouw.

Diaken Luc Claeys

Bron: websites www.gezinspastoraal.be en www.pastoralezorg.be

maandag 30 januari 2017

Lichtmis: over de hele wereld èn in Tielt (Brabant)

Een impressie door diaken Freddy De Baets


De verzamelde koren van Tielt-Winge
begeleid door Rita Deckers
Zestig dopelingen van de gemeente Tielt-Winge en de zes parochies werden uitgenodigd voor een viering in Sint-Joris-Winge.
De sacristie liep aardig vol, de zangers van alle parochiekoren vulden het koor, en ook  Rita Dekkers van Wersbeek was er. Zij zorgde voor het begeleidende orgelspel. Dat wordt feest. Komen de gasten?

Ouders en dopelingen
Ouders van dopelingen kwamen; enkelen hadden de uitnodiging over het hoofd gezien, anderen hadden plannen voor een weekendje gemaakt. Tijdig de datum aanmelden is een leerpunt. Sommige ouders werken in weekenden… En dan kan men zijn agenda ernaar richten. Er kwamen tientallen ouders met hun kindjes. Ontroerend want zij dragen de toekomst van het kerkelijk leven mee. En het heden natuurlijk ook. Daarin de vreugde voelen, de hoop is bijzonder.


Vormelingen met een kaars
Ook alle vormelingen waren welkom. Zij kregen een kaars en met de voorgangers Paul Schotsmans & erepastoor Paul en Luc werd na de lichtzegen, achteraan in de kerk,  een heuse lichtstoet naar voor  gemaakt. Stoelen werden bijgeplaatst want er waren echt wel veel vormelingen èn catechisten.
Aan het begin van de viering werden mensen en kaarsen gezegend. Een mooi gebaar.
Vooraan prijkten de kruisjes met de namen van de dopelingen: zoveel! Dank wie ervoor zorgden.
Voorganger Paul Schotsmans verzorgde mooi de stemmige eucharistieviering.

Diaken Freddy zegent dochtertje Roos van de fiere Marieke
De dopelingen werden gedragen in handen van vaders en moeders of lagen in de wieg of liepen al een beetje verkennend de verzorgde kerk door.  Gods Volk onderweg? Waarom niet: Ouders werden in het begin van de viering door Paul gerustgesteld: de sfeer van kerststal, de geluiden op zovele wijzen: dat alles draagt bij tot de sfeerschepping van ‘de openbaring van de Heer’, Lichtmis.

Luc preekt. Licht: het licht zien, lichtend voorbeeld zijn, zien dat de kinderen niets verkeerds overkomt... Dat Luc gehuwd en vader is, blijkt uit de vele voorbeelden uit het leven van jonge ouders: die moeten echt wel veel in het oog houden. Er is meer dan het zichtbare, het onzichtbare is ook belangrijk.

Bij de vredeswens deelden de vormelingen intens de vrede met eenieder. Vormelingen waren voornaam.


Een kleine receptie met kans op ontmoeting
Alle dopelingen werden afzonderlijk gezegend, maar ook de andere kinderen en  vormelingen ontvingen een kruisje. Een goede verdere voorbereiding op de Gave van de Geest toegewenst?
Ook een moeder vroeg een kruisje: zij zal ook gevormd worden. Nu haar zoon gevormd wordt zal zij in de paaswake gevormd worden. (*)

De eucharistie werd gevierd en gedeeld: zoveel mensen in beweging: proficiat!
Na de viering was een mooie receptie. Bij een appelsapje en een brokje kaas of salami, een chips en vooral elkaar konden we even napraten, elkaar gelukwensen, bemoedigen.
Mensen ontmoeten stemt tot nadenken en doen. Maar vooral tot danken. Goddank.

Veel dank iedereen!
Vele helpende handen hielpen. De diaken had alles met velen afgesproken. Dat moet wel want een viering met enkele honderden mensen vraagt goede afspraken. De voorbereiding maakt het halve werk.

(*)‘Er ontbrak nog iets’ getuigde zij: door omstandigheden ben ik gedoopt en ontving ik de eerste communie, maar het vormsel is nog niet ontvangen. Eigenlijk wou ik dit wel en nu is er gelegenheid.
De toekomst begint vandaag.

Freddy De Baets, diaken en doopheer in Tielt-Winge tot september 2016



vrijdag 20 januari 2017

Bidden in de stijl van Taizé

Zang en gebed van Taizé in Aarschot

Op de 4de zaterdag in de Advent trok ik na de eucharistieviering in Sint-Martinus Tielt met mijn vrouw naar Aarschot om er deel te nemen aan de gebedsviering van een Taizé-groep. Normaal gaat de viering elke vierde zaterdag van de maand om 20:00 uur door, maar omdat die in december samenviel met het Kerstfeest, werd de gebedsstonde een week vervroegd. Het was al de 100ste keer dat de viering in de Sint-Rochuskerk plaats vond.

Broeders van Taizé
De biddende gemeenschap in Aarschot laat zich inspireren door de monniken van Taizé in Frankrijk. Dat is een oecumenische gemeenschap van zowel protestantse als katholieke broeders die zich in het bijzonder richten op de jongeren. Getroffen door de pijn en het leed van de Tweede Wereldoorlog stichtte de Zwitserse broeder ‘Frère Roger’ in 1945 nabij een krijgsgevangenkamp een kloostergemeenschap. Vandaag telt de gemeenschap een honderdtal broeders uit bijna dertig landen.
Elke week (maar vooral in de zomer en rond Pasen) komen duizenden jongeren uit heel Europa naar Taizé voor een meestal kortere (één week) of soms langere periode van ontmoeting en bezinning. Elke dag geven de broeders van de gemeenschap Bijbelinleidingen. Drie maal per dag komen de broeders met alle bezoekers bijeen voor het gemeenschappelijk gebed in de Verzoeningskerk, met veel zingen en een lange tijd van stilte. In de momenten tussen deze diensten is er tijd voor bezinning, discussie, gebed en stilte, al dan niet in een groepje van jongeren met verschillende nationaliteiten.

Eenvoudige liederen
Het is in diezelfde stijl dat er ook in Vlaanderen verschillende bijeenkomsten worden georganiseerd, zoals in Aarschot, elke vierde zaterdag van de maand. De liederen zijn eenvoudig en de enkele zinnen die men zingt, worden steeds herhaald. Daardoor kan je gemakkelijk aansluiten en al snel meezingen. De jongeren die de bijeenkomst in Aarschot organiseren, zingen zowel in het Engels, Frans, Latijn als het Nederlands. Bij het begin van de viering krijg je overigens een blaadje met de partituur en de tekst van de liedjes. De liederen worden eenvoudig begeleid met instrumenten zoals gitaar en dwarsfluit.
Enkelen van die liederen zijn ondertussen ingeburgerd geraakt in onze katholieke vieringen. Zelf heb ik al enkele keren Ubi caritas gezongen tussen de voorbeden in de doopvieringen van onze federatie. Het klinkt zo: “Ubi caritas et amor, ubi caritas, Deus ibi est” ; overal waar de liefde heerst, daar is ook God. Andere klassiekers die vertrouwd in de oren klinken zijn: Laudate Dominum (Loof de Heer) en Laudate omnes gentes (Alle volkeren loven). Wil je zelf enkele liederen beluisteren, dan tik je op youtube Taizé in.



Pelgrimage van vertrouwen
Elk jaar reizen er dus veel jongeren naar Taizé. Op hun beurt reizen de broeders ook bij elke jaarwisseling naar één of andere Europese stad om samen te bidden met de jongeren. Dit keer kwamen samen in Riga, de hoofdstad van Letland.  Deze jongerenbijeenkomst kreeg de naam ‘Pelgrimage van vertrouwen’.  Op vrijdag 30 december kondigde broeder Aloïs, de huidige overste van de broedergemeenschap aan, dat de volgende pelgrimage zal plaatsvinden in de Zwitserse stad Basel; het zal de 40ste editie zijn.

We hoeven echter niet zo lang te wachten. Elke vierde zaterdag van de maand kan je voor zang en gebed in de stijl van Taizé terecht in Aarschot. Zelf droom ik ervan om ergens in onze federatie Tielt-Winge eenmaal per maand ook deze liederen te integreren in één van onze eucharistievieringen en daar met jongeren samen te vieren. Daarvoor zouden enkele muzikanten en enthousiaste zangers erg welkom zijn. In een gemeente met zo twee goede harmonieën en een afdeling van de muziekschool zou dat toch mogelijk moeten zijn, niet? Wie interesse heeft kan daarvoor contact opnemen met mij. (Diaken Luc Claeys – diaken.tielt-winge@telenet.be – tel. 016.90.77.55)

Ondertussen vernamen we dat er in het voorjaar een Taizé-ontmoeting zal plaatsvinden in Brussel. Kardinaal Jozef De Kesel, de aartsbisschop van Mechelen en Brussel, en de gemeenschap van Taize nodigen jongeren uit België, Nederland, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg uit naar Brussel. De jongeren zullen in gastparochies en gastfamilies overnachten. Alle Brusselse parochies worden uitgenodigd mee in te staan voor het onthaal. Zaterdagavond 8 april om 19 uur vindt in de basiliek van Koekelberg een gebedsviering met lichtwake plaats in aanwezigheid van broeder Alois, de prior van de Taizé-gemeenschap, en kardinaal Jozef De Kesel. Op palmzondag 9 april is er in de basiliek een eucharistieviering.

De regionale ontmoeting richt zich specifiek tot jongeren tussen 18 en 35 jaar. Het weekend wordt voorbereid door de Vlaamse en Franstalige jongerenpastoraal van ons land, in samenwerking met de Taizé-gemeenschap. 

Het programma bestaat uit eenvoudige, maar tegelijk sterke elementen zoals gemeenschappelijk gebed, workshops, uitwisseling in kleine groepjes en gastvrijheid, klinkt het bij IJD-Jongerenpastoraal Vlaanderen. Het belooft een intens gebeuren te worden dat een frisse wind kan doen waaien in de Kerk en is een unieke gelegenheid om jongeren te ondersteunen in hun christen-zijn of om hen ermee in aanraking te brengen.

Bron: Taizé/IJD-Jongerenpastoraal Vlaanderen

Meer info over Taizé op http://www.taize.fr/nl en via facebook op de openbare groep ‘Taizégebeden Vlaanderen’.

Luc Claeys

woensdag 11 januari 2017

Kinderzegen in Tielt-Winge op 29 januari

Uitnodiging van de parochies in Tielt-Winge

Viering van het Feest van O.L.V. Lichtmis met kinderzegen
Zondag 29 januari 2017 om 10:30 in de kerk van Sint-Joris-Winge


Op zondag 29 januari ten laatste om 10.30 uur komen ouders met kinderen en andere gelovigen samen in de kerk van Sint-Joris-Winge. Achteraan in de kerk gebeurt de kaarsenwijding. We houden een kaarsjesprocessie in de kerk. Dan beginnen we de eucharistie van Lichtmis ofwel de opdracht van Jezus in de tempel. Tijdens de Opdracht van Jezus in de tempel sprak de oude Simeon een zegen over Hem uit. Daarom is er tijdens de mis ook KINDERZEGEN! We nodigen alle ouders van onze dopelingen hun kind naar voor om de kinderzegen te ontvangen bij de priesters en diakens. Ook alle andere aanwezige kinderen mogen naar voor komen. Moge God hen door deze zegen beschermen en voor het goede bewaren!


Na de viering bieden we jullie in de kerk een drankje en een versnapering aan om wat na te praten. Als aandenken krijgen de aanwezige ouders en hun gedoopte kinderen het kruisje mee dat sinds de doop in één van onze kerken hangt. Hopelijk krijgt het een ereplaats in de kinderkamer.
Van harte welkom!

Vanwege de parochieploegen, de priesters en  de diakens Luc Claeys en Freddy De Baets, de doopheren van de parochiefederatie Tielt-Winge in 2016.

Federatiesecretariaat Tielt-Winge Kerkstraat 12 a 3391 Tielt-Winge Tel. 016/90.77.55 diaken.tielt-winge@telenet.be

vrijdag 6 januari 2017

Drie wijzen aan de deur

Vandaag bellen er misschien wel drie koningen aan uw deur of haalt u een driekoningentaart bij de bakker. In de kerk vieren we het feest niet vandaag, maar wel volgende zondag. In Tielt-Winge kunt u met ons meevieren:
  • zaterdag 7 januari om 18:00 in de Sint-Martinuskerk van Tielt
  • zondag 8 januari om 09:00 in de Sint-Pieterkerk van Kiezegem
  • zondag 8 januari om 10:30 in de Sint-Joriskerk van Winge
Toch kunnen we ons al even buigen om die drie mannen die op kraambezoek gaan bij Jezus.



Een homilie van pater Georges Vervust omi, overste van de paters oblaten in Waregem en zondagspastoor in Boutersem.

Van drie koningen is er in het evangelie eigenlijk geen sprake, wel van wijze mannen, die uit verre vreemde landen komen. "Uit het Oosten". zei men toen. Er komen in ons verhaal  ook mensen voor, van wie je zou mogen verwachten, dat ze wijs zijn, maar ze zijn het niet. Dat zijn de ho­gepriesters en schrift­geleerden in Jeruzalem. Zij zijn de officiële wijzen, diegenen van wie iedereen veronderstelt dat zij het weten en dat zij je echt kunnen helpen om te vinden wat je zoekt. Vandaar dat koning Hero­des aan hen gaat vragen, wat er aan de hand is, wanneer hij hoort dat er vreemdelingen op zoek zijn naar de nieuwe koning. Zij weten het inder­daad, zij kunnen hem haarfijn precieze inlichtingen geven. En toch zijn zij geen echte wijzen. Ook Herodes is dat niet, hoewel hij alles ver­neemt wat hij nodig heeft. Waarom niet? Wel, omdat zij ervan overtuigd zijn dat zij àlles weten en àlles voor het zeggen hebben. Als er iets nieuws gebeurt, buiten hen om - die mannen uit het Oosten en die nieuwe koning, waar­over ze spreken - dan slaan ze in paniek, want ze voelen zich be­dreigd in hun positie.

De echte wijzen uit het Oosten hebben hun wijsheid niet alleen uit de oude overleveringen, maar ze staan ook open voor wat er rondom hen ge­beurt. En ze trekken daar hun conclusies uit, niet alleen in theorie maar in praktijk. Ze hebben iets gezien, een ster zeggen ze, en ze voelen aan dat dit belangrijk is. En dus gaan ze op zoek. Ze gaan op stap, zonder precies te weten waarheen, zonder te weten ook hoe ze gaan vinden wat of wie ze zoeken. Maar wat ze zoeken, dat weten ze wel! Die "koning der Joden", waarover ze het hebben, is geen politieke figuur. maar iemand die door zijn leven zal laten zien wie God is en die de weg zal wijzen naar het echte leven. Vandaar ook, dat ze zo blij zijn, als ze hem gevonden hebben, en dat ze voor hem neerknielen, zoals je alleen voor God doet. En hun leven verandert erdoor. Ze gaan naar huis terug, maar langs een andere weg. Ze zullen nooit meer dezelfde mensen zijn...


Wijze mensen... dat zouden wij allemaal moeten worden. En we weten nu, hoe we dat niet moeten proberen. Niet door te denken, dat wij alles weten en van niemand iets kunnen leren. Ook als kerkgemeen­schap moeten we dat niet doen. Maar voor we het weten zijn we daar­mee bezig. Wij voelen ons goed in onze kerk, we herhalen wat we altijd al gezegd hebben, we doen wat we altijd geleerd hebben, en dat is het dan.  Ondertussen gebeurt er in de wereld rondom ons van alles, en het raakt ook ons eigen leven. Het zijn de dingen, die altijd en overal gebeuren in het dagelijks leven, en in de natuur om ons heen. Maar het geldt ook de vooruitgang en de wel­vaart, waar wij allemaal van profiteren, én de crisis daarvan, die de armoede doet toenemen en ons ook bedreigt. Het geldt ook de enorme verschuiving van waarden en normen, die lang alle kan­ten op ons afkomt, en ons heel zeker beïnv­loedt.

Wanneer we dan in de kerk blijven spreken en doen zoals altijd, alsof er niets aan de hand is, dan zijn we niet wijs. Ook niet wanneer we maar alles overboord zouden gooien en ons met iedere windvlaag laten mee­drijven. Dat deden die wijzen uit het Oosten ook niet. Op hun zoek­tocht gingen ze te rade bij de oude tradities van Israël. Maar ze hadden wel eerste hun veilige en vertrouwde land verlaten.

Zoals zij, zijn ook wij nog steeds op zoek naar dat ware leven, dat God in ons tot stand brengt, we zoeken nog altijd wat écht een mens kan vervullen. Mensen zullen altijd wel ergens op zoek blijven, want het leven en de wereld veranderen voortdurend. En ten midden van alles wat er rond­om ons ge­beurt, kunnen wij net zoals zij een ster ontdekken, of zelfs meer­dere sterren, die ons de weg wijzen naar God en zijn leven in ons. Ze kunnen ons verrassende en nieuwe wegen wijzen, die ons leven hele­maal kunnen omgooien, juist zoals gebeurde met de wijzen uit het Oos­ten.

En als wij, zoals zij, kunnen zeggen:  hier is God aanwezig, hier is hij aan het werk, dan valt dezelfde vreugde die zij kenden ook ons ten deel.